3 Matching Annotations
  1. Feb 2025
    1. What would it take for you to move to the mountains? MountainBlog Annina UZH Tuesday, 28 January 2025 62 Hits 0 Comments Written by Tamar Kutubidze, Nini Lagvilava, Sonja Lussi & Charlene ZehnderA collaboration between students from Tbilisi State University and the University of Zurich Imagine a serene village nestled in the Swiss Alps, with breathtaking views and quiet streets that seem straight out of a storybook. Now, imagine this village isn't just a fairytale, it is a place willing to pay you to call it home. Welcome to Albinen, a small village in the Valais mountains of Switzerland. Perched 1'300 meters above sea level, Albinen has only 240 residents (SWI swissinfo, 2017). In 2017, facing a bleak future, Albinen took a bold step. The plan? Offer monetary incentives to attract new residents. To qualify, applicants needed to be under 45, commit to staying at least 10 years, and invest 200'000 Swiss Francs in property development (Siebrecht, 2017).Fast forward to seven years later: has the plan worked? Albinen's goal was modest, to attract five families in five years, with the hope of ten families in ten years. By 2022, the initiative looked promising on paper. Albinen approved 17 applications, supported 31 adults and 16 children, and spent CHF 710'000. However, the head of the municipality remains unconvinced (Lynch 2023). Despite the program's success in applications, Albinen's population dropped from 273 to 262 between 2017-2023 (Metry 2024). Infrastructure challenges remain a significant issue, and integration has been slow. A local of Albinen reported that newly arrived residents are rarely seen in the village (Lynch 2023), sparking concerns that they might view Albinen as a second-home destination rather than a permanent community. This leads us to ask: are these newcomers committed to revitalizing Albinen, or are they simply seeking a picturesque retreat? Svaneti, Georgia. (Image source: https://www.caucasus-trekking.com/regions/svaneti) Albinen, Switzerland. (Image source: https://www.borghisvizzera.ch/de/scheda/albinen) Depopulation of mountainous regions isn't unique to Albinen. It's also a challenge in Georgia's Caucasus Mountains, where issues like limited infrastructure, rural economies, and poor connectivity drive people to seek better opportunities in the lowlands (Telbisz, et al., 2020). The Georgian government addresses this by offering financial aid, agricultural subsidies, and housing support in remote areas. In regions like Svaneti and Tusheti, eco-tourism initiatives are combined with efforts to encourage permanent settlement. Mountain regions in both countries, Georgia, and Switzerland, therefore, face similar issues with depopulation. Almost a quarter of the population lives in the Alps, yet many mountain villages are seeing dwindling numbers (Alpenkonvention, 2015). While the approaches differ, both countries share the same goal: revitalization. Albinen's initiative drew international media attention and still receives up to 100 applications daily from Germany, Austria, Croatia, Sri Lanka, Mexico, and Brazil (Hess 2017). The problem: the press omitted key details, giving people from around the world false hope for a better life in Switzerland. Most applications fail to meet the requirements, creating unnecessary work for the municipality (Lynch 2023). While Albinen achieved its target of attracting families, its deeper goal of transforming into a thriving, cohesive community remains elusive.Research suggests that successful revitalization initiatives require more than financial incentives. They need robust infrastructure, opportunities for community engagement, and long-term planning (Telbisz et al., 2020). In Georgia, the stakes are high. Mountain villages are more than homes; they are living monuments to ancient traditions, music, and architecture. Revitalizing these areas could preserve a unique cultural heritage while supporting ecological sustainability. However, achieving this requires a balanced approach that ensures both integration and sustainable development. With the right strategies, Georgia's mountain villages could thrive again as vibrant, self-sustaining communities.So, what would it take for you to move to the mountains? Would breathtaking views and monetary incentives be enough, or does it take something deeper, like a sense of belonging? The examples of Albinen, Svaneti and Tusheti offer no easy solutions but invite us to reflect on what truly makes a place feel like home.

      აღნიშნული სტატია, რომელიც შექმნილია თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტისა და ციურიხის უნივერსიტეტის სტუდენტების ერთობლივი კვლევის შედეგად, მკითხველს გვაფიქრებს იმ საერთო პრობლემაზე, რომელიც საქართველოსა და შვეიცარიის მაღალმთიან რეგიონებს აქვთ. როგორც სტატიიდან ნათლად ჩანს, შვეიცარიის სოფელი ალბინენი,ხოლო საქართველოში, თუშეთი და სვანეთი მოსახლეობის საკმაოდ მაღალპროცენტიან კლებას განიცდის. საინტერესოა, როგორ უმკლავდებიან ამ ყოველივეს? მაგალითად: შვეიცარიის სოფელი ალბინენი ფინანსური სტიმულებით ცდილობს მოსახლეობის ზრდას, როგორიცაა სოფელში 10-წლიანი ცხოვრების ვალდებულების სანაცვლოდ 200 000 შვეიცარიული ფრანკის ინვესტიციას უძრავ ქონებაში. ხოლო საქართველოში მოსახლეობის გადინების წინააღმდეგ მთავრობა ფინანსური დახმარებისა და ეკოტურიზმის ხელშეწყობის გზებს იყენებს. თუმცა ამ ყველაფრის მიუხედავად, ფაქტია რომ პრობლემა პრობლემად რჩება, რაც ინფრასტრუქტურულ და სოციალურ ინტეგრაციის გამოწვევებს უკავშირდება. მოსახლეობისთვის რთულია ფინანსური შეთავაზებების მიუხედავად იცხოვრონ მათთვის არაკომფორტულ და არც თუ ისე კარგ საცხოვრებელ პირობებში.

      ვფიქრობ, რომ მოსახლეობის შენარჩუნებისთვის მხოლოდ ე.წ. ფინანსური წახალისებები არ კმარა. ჩემი აზრით, სოფლის ცხოვრების გასაუმჯობესებლად აუცილებელია ინფრასტრუქტურის განვითარება, დასაქმების შესაძლებლობების შექმნა და ადგილობრივი კულტურის პოპულარიზაცია. თუ ახალ მაცხოვრებლებს არ ექნებათ ცხოვრების მაღალი ხარისხი და საზოგადოებასთან ურთიერთობის შესაძლებლობა, ისინი დიდხანს ვერ გაჩერდებიან და ამ ადგილს საკუთარ სახლად ვერ აღიქვამენ.

    2. აღნიშნული სტატია, რომელიც შექმნილია თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტისა და ციურიხის უნივერსიტეტის სტუდენტების ერთობლივი კვლევის შედეგად, მკითხველს გვაფიქრებს იმ საერთო პრობლემაზე, რომელიც საქართველოსა და შვეიცარიის მაღალმთიან რეგიონებს აქვთ. როგორც სტატიიდან ნათლად ჩანს, შვეიცარიის სოფელი ალბინენი,ხოლო საქართველოში, თუშეთი და სვანეთი მოსახლეობის საკმაოდ მაღალპროცენტიან კლებას განიცდის. საინტერესოა, როგორ უმკლავდებიან ამ ყოველივეს? მაგალითად: შვეიცარიის სოფელი ალბინენი ფინანსური სტიმულებით ცდილობს მოსახლეობის ზრდას, როგორიცაა სოფელში 10-წლიანი ცხოვრების ვალდებულების სანაცვლოდ 200 000 შვეიცარიული ფრანკის ინვესტიციას უძრავ ქონებაში. ხოლო საქართველოში მოსახლეობის გადინების წინააღმდეგ მთავრობა ფინანსური დახმარებისა და ეკოტურიზმის ხელშეწყობის გზებს იყენებს. თუმცა ამ ყველაფრის მიუხედავად, ფაქტია რომ პრობლემა პრობლემად რჩება, რაც ინფრასტრუქტურულ და სოციალურ ინტეგრაციის გამოწვევებს უკავშირდება. მოსახლეობისთვის რთულია ფინანსური შეთავაზებების მიუხედავად იცხოვრონ მათთვის არაკომფორტულ და არც თუ ისე კარგ საცხოვრებელ პირობებში.

      ვფიქრობ, რომ მოსახლეობის შენარჩუნებისთვის მხოლოდ ე.წ. ფინანსური წახალისებები არ კმარა. ჩემი აზრით, სოფლის ცხოვრების გასაუმჯობესებლად აუცილებელია ინფრასტრუქტურის განვითარება, დასაქმების შესაძლებლობების შექმნა და ადგილობრივი კულტურის პოპულარიზაცია. თუ ახალ მაცხოვრებლებს არ ექნებათ ცხოვრების მაღალი ხარისხი და საზოგადოებასთან ურთიერთობის შესაძლებლობა, ისინი დიდხანს ვერ გაჩერდებიან და ამ ადგილს საკუთარ სახლად ვერ აღიქვამენ.

  2. Oct 2022
    1. აღწერაში დაკარგულები: მეგრული და სვანური ენები საქართველოში გაქრობის საფრთხის ქვეშ არიან 21 თებერვალს საქართველო მშობლიური ენის დღეს აღნიშნავს, თარიღს, რომელიც იუნესკომ „ლინგვისტური და კულტურული მრავალფეროვნებისა და მრავალენოვნების ხელშეწყობის“ მიზნით დააწესა. საქართველოში თერთმეტი ისეთი ენაა გავრცელებული, რომლებიც იუნესკო-ს თანახმად, გაქრობის საფრთხის წინაშეა. საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს ინიციატივით, ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლებში ეთნიკური უმცირესობებისთვის რამდენიმე მცირე ენაზე გაკვეთილები ტარდება. ეს, რა თქმა უნდა, მიუთითებს იმაზე, რომ სახელმწიფო მცირე ენათა შენარჩუნების აუცილებლობას ხედავს. თუმცა საკითხი, თუ რომელი ენის დაცვა ღირს, როგორც ჩანს, არჩევანის საგანია. საფრთხეში მყოფი თერთმეტი ენიდან სამი - ქართველურ ენობრივ ოჯახს განეკუთვნება. ორ მათგანზე - მეგრულსა და სვანურზე, ძირითადად დასავლეთ საქართველოში საუბრობენ, ლაზური კი მშობლიური თურქეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირა რეგიონის მაცხოვრებლებისთვისაა. ამ ენებიდან არცერთს აქვს სტანდარტიზებული ლიტერატურული ფორმა, ან - მდიდარი სამწერლობო ტრადიცია. დღემდე საქართველოში მეგრული და სვანური ენების გავრცელების შესახებ მხოლოდ მიახლოებით იყო ცნობილი, რადგან სახელმწიფო ამ ენებზე მოსაუბრეთა რიცხოვნობას არ ითვლის. 2019 წლის „კავკასიის ბარომეტრის“ გამოკითხვის შედეგები მიგვითითებს, რომ ამ ენებს მოსახლეობა კვლავ იყენებს, სავარაუდოდ - არაფორმალურ სიტუაციებში. „კავკასიის ბარომეტრის“ მონაცემებით, საქართველოს მოსახლეობის 8% ამბობს, რომ საყოფაცხოვრებო სიტუაციებში მეგრულ ენას იყენებს, სვანურს კი - გაცილებით ნაკლები: საშუალოდ, მოსახლეობის 3% ესაუბრება ოჯახის წევრებს, მეგობრებს ან კოლეგებს ამ ენაზე.     შერჩევის მცირე ზომის გამო დასახლების ტიპების მიხედვით შეფასება ნაკლებად სანდოა. მაგალითად, მეგრულად მოსაუბრეთა წილი თბილისის მოსახლეობაში შესაძლოა, ერთიდან შვიდ პროცენტამდე მერყეობდეს. მსგავსი სურათი გვაქვს ქალაქებში. მეგრული ენის მცოდნეთა პროპორცია შესაძლოა, 5-დან 16%-მდე იყოს. ამრიგად, „კავკასიის ბარომეტრის“ მიხედვით, ყოველდღიურად მცირერიცხოვან ქართველურ ენებს ქვეყნის 400 ათასამდე მცხოვრები იყენებს.  სეპარატიზმის შიში   ენის მცოდნეთა რიცხოვნობის მიუხედავად, მეგრულისა და სვანურის სტატუსი საქართველოში სამართლებრივად აღიარებული არ არის.„საქართველოს საკანონმდებლო მაცნის“ არცერთი დოკუმენტი არ მოიხსენიებს მეგრულ ან სვანურ ენას.   როგორც აღინიშნა, არც ამ ენაზე მოსაუბრეთა ოფიციალური სტატისტიკა არსებობს. სვანურის და მეგრულის მცოდნეთა რაოდენობა ბოლოს 1926 წელს ჩატარებული მოსახლეობის საბჭოთა აღწერის ფარგლებში შეფასდა. ენათა გაურკვეველ სტატუსს კარგად აღწერს შემთხვევა, რომელიც თბილისის ერთ-ერთ მცხოვრებს გადახდა თავს. როდესაც ამ პირმა სცადა, 2014 წლის მოსახლეობის აღწერის დროს მშობლიურ ენად მეგრული მიეთითებინა, „რადიო თავისუფლებასთან“ მიცემული განმარტების თანახმად, აღწერაში ჩართულმა პირებმა მას მტკიცე უარი განუცხადეს. ზოგადად, მსგავს სენტიმენტებს სეპარატიზმის შიშები ამწვავებს. ქართულ საზოგადოებაში კარგა ხანია, გავრცელებულია მოსაზრება, რომ მეგრული (და სვანური) ენების აღიარება ამ რეგიონებში სეპარატისტულ განწყობებს წაახალისებს. როგორც ჩანს, ეს შეხედულებები ქვეყნის მთავრობის მხრიდან რეგიონული და მცირე ენების ევროპული ქარტიის (ECRML) რატიფიცირებასაც უშლის ხელს. ამ დოკუმენტის მიღების შემდეგ, ქვეყანას შესაძლოა, მეგრული და სვანური ენების აღიარებისა და დაცვის ვალდებულება გაუჩნდეს. მართალია, ქარტიაში ხაზგასმულია, რომ დოკუმენტი ოფიციალური ენის სტატუსს ეჭვქვეშ არ აყენებს, საქართველოში ზოგიერთი სწორედ ასე ფიქრობს. ოფიციალური თბილისის შიშს ისიც ამწვავებს, რომ ბოლო პერიოდში, სეპარატისტული აფხაზეთის მთავრობა რეგიონის ქართულ მოსახლეობაში მეგრული ენის გამოყენებას ახალისებს და ამ მიზნით, მეგრულენოვანი ტელეარხიც დააარსა. ასეთი შიშების მიუხედავად, ცალკე მეგრული ან სვანური პოლიტიკური ერთეულის არსებობას ქვეყანაში ბევრი მომხრე არასდროს ჰყოლია, ამ ენებზე მოსაუბრეთა შორისაც კი. როდესაც 1920-იან და 1930-იან წლებში, სტალინური კორენიზაციისპოლიტიკის კვალდაკვალ, საქართველოშიც აღმოცენდნენ ე.წ. ავტონომისტური მოძრაობები, საბჭოთა საქართველოს ხელმძღვანელობამ (თავად მეგრელი ლავრენტი ბერიას ჩათვლით), ეს მცდელობები ძირშივე აღმოფხვრა. ამჟამად, სამეგრელოს პოლიტიკური ავტონომიის შესახებ მხოლოდ მარგინალური ჯგუფები საუბრობენ. ავტორს სვანეთის პოლიტიკური სტატუსის შესახებ არსებული ინიციატივების შესახებ ცნობები არ გააჩნია.  საქმეში ენის აქტივისტები ერთვებიან იმ პირობებში, როდესაც საქართველოს ხელისუფლება ნაკლებად აქტიურია, მეგრული და სვანური ენის შენარჩუნებაზე აქტივისტები ზრუნავენ. არსებობს ენციკლოპედია „ვიკიპედიის“ მეგრულენოვანი ვერსია, სადაც 10 ათასამდე სტატიაა. სვანურად ქვეყნდება წიგნები და ტარდება ლიტერატურული კონკურსები. ბოლო ხანს, „მეგრული ენის ასოციაციამ“ მეგრულად ჟურნალის გამოცემაც დაიწყო. „კავკასიის ბარომეტრის“ შეფასება მიუთითებს, რომ მცირე ქართველურ ენებს ქვეყნის მოსახლეობის 11% იყენებს. ამასთან, როგორც ახლახანს ჩატარებული კვლევა ცხადყოფს, სამეგრელოს ქალაქებსა და სოფლებში ახალგაზრდები საკუთარ ენობრივ იდენტობას ქართულის სასარგებლოდ ცვლიან. მსგავსი რამ სვანური ენის შემთხვევაშიც ხდება. ასეთ პირობებში, საქართველოს მთავრობის მიერ სვანურისა და მეგრული ენების დაცვაზე უარის თქმა და ზოგადად, მათი არსებობის არაღიარება ამ უნიკალური ენების შენარჩუნებას საფრთხეს უქმნის. თუკი ასეთი მიდგომა შენარჩუნდა, მალე მშობლიური ენის საერთაშორისო დღეზე, მცირე ქართველურ ენებზე მოსაუბრე არცერთი ადამიანი არ იარსებებს.   წინამდებარე სტატიაში გამოთქმული მოსაზრებები ავტორისაა და არ ასახავს „CRRC-საქართველოს“ ან რომელიმე დაკავშირებული ორგანიზაციის შეხედულებებს. წინამდებარე სტატიაში გამოყენებულ ადგილთა დასახელებები და ტერმინოლოგია ავტორისეულია და არ ასახავს OC Media-ს რედკოლეგიის მოსაზრებებს

      როგორც სტადიიდანაა ცნობილი, საქართველო 21 თებერვალს მშობლიური ენის დღეს აღნიშნავს. თუმცა იუნესკოს თანახმად, ჩვენს ქვეყანაში თერთმეტამდე ენაა გავრცელებული, რომელთაც გაქრობის საფრთხე ემუქრებათ. აქედან მხოლოდ სამი განეკუთვნება ქართველურ ენობრივ ჯგუფს.ხალხი დასავლეთ საქართველოში- მეგრულსა და სვანურს, ხოლო თურქეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთში, ოჯახის წევრებთან სასაუბროდ ლაზურს იყენებს. რაც გამოკითხვისა და ,,კავკასიის ბარომეტრის მიხედვით" 400 00-მდე ადამიანს შეადგენს.მეგრულსა და სვანურს ოფიციალური ენის სტატუსი არ აქვთ. ეს კი ფაქტია, რომ სეპარატიზმის შიშითაა განპირობებული. მაგალითად მოყვანილია, ერთ-ერთი მოქალაქე, რომელიც 2014 წლის მოსახლეობის აღწერის დროს ცდილობდა მეგრულის მშობლიურ ენად მითითებას. რაც, რა თქმა უნდა, უშედეგოდ დასრულდა. მიუხედავად იმისა, რომ მოცემული მეტად უნიკალური ენები გაქრობი პირას არიან, საქართველოს მთავრობა კვლავ უარს ამბობს მათ აღიარებაზე. ეს ყოველივე კი, ენის აქტივისტების აზრით, ისე დასრულდება რომ უახლოეს მომავალში მშობლიური ენის საერთაშორისო დღეზე, ქართველურ ენებზე მოსაუბრე ადამიანები აღარ იარსებებენ. ვფიქრობ, რომ რაც შეიძლება სწრაფად უნდა აღდგეს ქართველური ენების გავრცელება ერში, მით უმეტეს ახალგაზრდობაში, რომლებიც ჩვენი ქვეყნის გაბრწყინებული მომავლის იმედები არიან. საქართველო ხომ ოდითგანავე ცნობილია მდიდარი კულტურითა და ადათ-წესებით.სწორედ მათი განუყოფელი ნაწილია მეგრული და სვანურიც. 21-ე საუკუნე, ეს არის ეპოქა, როდესაც საზოგადოებაში აღარ ჩქეფს პატრიოტიზმი და ე.წ. მშობლიური ,,გენი". ამიტომ ყველანაირად უნდა ვეცადოთ ჩვენი უდიდესი წარსულის ერთ-ერთი ნაწილის შენარჩუნება. ამ პროცესში კი მთელი საქართველო უნდა იყოს ჩართული! აქვე დავამატებ იმას, რომ ვინაიდან ეს არის 2020 წლის სტატია, დღევანდელი მონაცემებით, 2022 წელს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს წინამძღოლობით გადაწყდა, რომ უახლოეს მომავალში მეგრულისა და სვანურის შესწავლა სკოლებშიც გხდება შესაძლებელი არჩევითი საგნის სახით. რაც ვფიქრობ, რომ საკმაოდ დიდი ნაბიჯია ქართველური ენების კვლავ გავრცელებისთვის.