I have baked Karl Popper in the main company AI skill: everything we create (human or AI) should be challenged.

About the National Security Archive Founded in 1985 by journalists and scholars to check rising government secrecy, the National Security Archive combines a unique range of functions: investigative journalism center, research institute on international affairs, library and archive of declassified U.S. documents ("the world's largest nongovernmental collection" according to the Los Angeles Times), leading non-profit user of the U.S. Freedom of Information Act, public interest law firm defending and expanding public access to government information, global advocate of open government, and indexer and publisher of former secrets.

EuroVoc is managed by the Publications Office of the European Union

EuroVoc is a multilingual, multidisciplinary thesaurus covering the activities of the EU. It contains terms in 24 EU languages (Bulgarian, Croatian, Czech, Danish, Dutch, English, Estonian, Finnish, French, German, Greek, Hungarian, Irish, Italian, Latvian, Lithuanian, Maltese, Polish, Portuguese, Romanian, Slovak, Slovenian, Spanish and Swedish), plus in three languages of countries which are candidate for EU accession: Albanian, Macedonian and Serbian.

Collapse 18 Neuroethics and the Extended Mind Neuroethics and the Extended Mind Neuroethics and the Extended Mind What is the Extended Mind Hypothesis? What is the Extended Mind Hypothesis? The Debate Over the Extended Mind The Debate Over the Extended Mind The Extended Mind Hypothesis and Neuroethics The Extended Mind Hypothesis and Neuroethics Why the Extended Mind Thesis Might Not Matter After All Why the Extended Mind Thesis Might Not Matter After All References References

Abstract Neuroethics offers unprecedented opportunities as well as challenges. The challenges stem from the range of difficult ethical issues, which are confronted by neuroethicists. Issues concerning the nature of consciousness, of personal identity, free will, and so on, are all grist for the neuroethical mill. This article argues that this debate bears centrally on neuroethics and is significant for neuroethics. Whether the best interpretation of the facts to which proponents of the extended mind appeal is that the mind is genuinely extended, or merely embedded, or a reflection on these facts, are not in dispute but they reveal that the domain of neuroethics extends to all the processes and mechanisms subserving cognition, rather than just those processes and mechanisms internal to the skull. Once this fact is recognized both the scope of neuroethics and some of its characteristic concerns will be transformed.

Mijn systeem denkt niet in antwoorden maar in waarschijnlijkhedenDe meeste mensen denken binair: waar of onwaar, relevant of irrelevant. Maar de interessante antwoorden zitten zelden in die uitersten maar in de gradaties ertussen. Iets kan voor zeventig procent waar zijn in de ene context, en voor dertig procent in een andere. Daar bestaat een term voor: fuzzy logic, een formeel wiskundig systeem dat in 1965 werd bedacht door Lotfi Zadeh en dat draait om lidmaatschapsgraden in plaats van harde grenzen.Dat is precies hoe dit systeem werkt. Holmes zegt: het bewijs wijst voor 0.8 naar deze verklaring. Da Vinci zegt: de analogie klopt voor 0.6. Occam zegt: deze factor draagt voor 0.2 bij, schrap hem. De analisten leveren geen ja-of-nee maar gewogen signalen, en de eindredacteuren wegen die signalen tegen elkaar.

More effort, no meaningful benefit. This is what the negative studies measured.

This is where the paradox kicks in. This is where transformative learning lives.

CLI has been on every Unix system since 1971. No schema injection. No server to maintain. No auth overhead. Composable with pipes. And your agent already knows how to use it.It’s been on every machine since 1971. We just forgot to look.

Most of the conversation around MCP is about what it enables. If you flip it - and ask what agents actually need to run efficiently - the math looks pretty broken.

Best Practices Clear triggers: Define specific conditions for activation Focused scope: Each skill should do one thing well Informative prompts: Give Claude clear instructions Error handling: Account for edge cases in prompts Test thoroughly: Verify skills work across scenarios

Variables Available VariableDescription$CHANGED_FILESList of modified files$CURRENT_FILECurrently focused file$PROJECT_ROOTProject root directory$GIT_BRANCHCurrent git branch

Trigger Types TriggerDescriptiononFileChangeFiles matching glob pattern changeonCommandUser invokes a slash commandonGitHookGit operations (commit, push)onScheduleTime-based triggers

2. Create skill.json { "name": "test-runner", "description": "Automatically runs relevant tests when code changes", "triggers": { "onFileChange": ["**/*.ts", "**/*.tsx"], "onCommand": "/test" } }

Skill Structure .claude/skills/ └── my-skill/ ├── skill.json # Skill configuration ├── prompt.md # Instructions for Claude └── scripts/ # Optional helper scripts └── helper.sh

Skills are advanced automation capabilities that Claude can invoke automatically based on context. Skills vs Slash Commands FeatureSlash CommandsSkillsInvocationManual (/command)AutomaticTriggerUser types commandContext-basedComplexitySimple promptsScripts + promptsUse caseRepetitive tasksSmart automation

Test thoroughly: Run commands in different scenarios

Include specific files with curly braces: <!-- .claude/commands/optimize.md --> Analyze {src/utils/helpers.ts} for optimization opportunities.

Include context: Reference relevant files when needed

Use variables: $ARGUMENTS for flexibility

Clear instructions: Be specific about expected output format

Single responsibility: Each command should do one thing well

Using Arguments Commands can accept arguments via $ARGUMENTS: <!-- .claude/commands/explain.md --> Explain $ARGUMENTS in simple terms. Provide: - What it does - Why it's useful - Example usageCopy to clipboard Usage: /explain the useCallback hook

Command Locations # Global commands (available everywhere) ~/.claude/commands/ # Project-specific commands .claude/commands/

De rechtbank komt, gelet op al het hiervoor overwogene, tot de conclusie dat in artikel 4.2, tweede lid, van de Woo noch in enig andere bepaling in de Woo het inzagerecht als bedoeld in artikel 67 van de Verordening is geregeld, omdat op grond van de Woo geen inzage kan worden verkregen in informatie die niet bij de minister berust en daar ook niet had behoren te berusten. Daarmee komt de Woo niet tegemoet aan de volle werking en het nuttig effect van artikel 67, eerste lid, tweede alinea, van de Verordening. De rechtbank is eveneens van oordeel dat de minister, gelet op de beginselen van loyale samenwerking en effectieve rechtsbescherming, op grond van artikel 67, eerste lid, van de Verordening en nu vast staat dat sprake is van milieu-informatie, is gehouden om naar aanleiding van het verzoek van eisers toepassing te geven aan artikel 67, eerste lid, tweede alinea, van de Verordening door de informatie waarom eisers hebben verzocht te verstrekken. Dit houdt in dat de minister de professionele gebruikers van gewasbeschermingsmiddelen dient te verzoeken om de door eisers gevraagde informatie uit het register aan de minister ter beschikking te stellen.

Tegen deze achtergrond is de rechtbank van oordeel dat is beoogd met artikel 67, eerste lid, van de Verordening te voorzien in een algemene toegang tot informatie uit de registers van gebruikers van gewasbeschermingsmiddelen voor ten minste de in dit artikel genoemde derde partijen; ook wordt daarmee voorzien in de bevoegdheid van de bevoegde autoriteit om aan een professionele gebruiker te verzoeken om die informatie beschikbaar te stellen indien een verzoek om toegang tot die informatie is gedaan door ten minste een derde partij. Het verhogen van de gezondheid van mens, dier en milieu door middel van onder meer de traceerbaarheid van blootstellingen aan gewasbeschermingsmiddelen te verzekeren en de doeltreffendheid van het toezicht en controle te verbeteren is gebaat bij een toegang tot de informatie in de registers van onder meer professionele gebruikers. Die moet dan meer omvatten dan enkel de gevallen waarin concrete aanleiding bestaat om van overheidswege toezichtbevoegdheden aan te wenden om het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen en mogelijk in dat verband begane overtredingen te onderzoeken. Daarbij is van belang dat uit de Verordening niet expliciet blijkt dat de controlerende functie van de toegang tot de registers is voorbehouden aan controle van overheidswege. Dat artikel 67, eerste lid, van de Verordening is ondergebracht in hoofdstuk VIII met de titel “controles”, betekent daarom dat de bevoegdheid van de bevoegde autoriteit om een verzoek te doen om informatie uit de registers is bedoeld om derde partijen toegang te geven tot informatie in de registers van professionele gebruikers van gewasbeschermingsmiddelen. Derde partijen, zoals omwonenden van percelen waarop gewasbeschermingsmiddelen worden gebruikt, worden met de verstrekking van informatie uit de registers in staat gesteld te controleren in hoeverre gewasbeschermingsmiddelen zijn ingezet in hun fysieke leefomgeving; dit stelt hen in staat tot het maken van gezondheidsoverwegingen.

Artikel 5.1, zevende lid, van de Woo betreft een implementatie van de Richtlijn 2003/4/EG10 over de toegang van het publiek tot milieu-informatie, zoals ook is neergelegd in het Verdrag van Aarhus.11 In de Richtlijn 2003/4/EG is in dit verband overwogen dat – een verruimde – toegang van het publiek tot milieu-informatie en verspreiding van die informatie bijdraagt aan een verhoogd milieubewustzijn, een vrije gedachtewisseling, een doeltreffender deelneming van het publiek aan de milieubesluitvorming en, uiteindelijk, tot een beter milieu. Ook overweegt de rechtbank in dit verband dat het in artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en fundamentele vrijheden (het EVRM) opgenomen recht op privé- en familieleven met zich kan brengen dat op overheidsinstanties een positieve verplichting rust om informatie over -schade aan- het milieu met burgers delen. Zodat zij daarmee in staat worden gesteld gezondheidsafwegingen te maken.12

Artikel 67, eerste lid, tweede alinea, van de Verordening voorziet, naar het oordeel van de rechtbank, anders dan de Woo in een grondslag waaraan de minister in zijn hoedanigheid van bevoegde autoriteit de bevoegdheid ontleent om een professionele gebruiker van gewasbeschermingsmiddelen te verzoeken om relevante informatie uit diens register over het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen ter beschikking te stellen indien derde partijen, zoals de drinkwaterindustrie, detailhandelaars of omwonenden een verzoek om toegang tot deze informatie doen aan de minister.

De rechtbank is van oordeel dat de Woo, in het bijzonder artikel 4.2, tweede lid, niet voorziet in een doeltreffende wijze van uitoefenen van het inzagerecht uit artikel 67, eerste lid, van de Verordening, omdat de Woo het uitoefenen van het inzagerecht als bedoeld in de Verordening niet mogelijk maakt. De bevoegdheid tot het vorderen van informatie door een bestuursorgaan is in de Woo immers voorbehouden aan publieke informatie in documenten die bij het bestuursorgaan berusten of hadden behoren te berusten op grond van enig wettelijk voorschrift. Echter, daarvan is, zoals onder rechtsoverweging 10.1 al is overwogen, ten aanzien van de informatie in de registers van gebruikers van gewasbeschermingsmiddelen geen sprake: deze informatie berust immers niet bij de minister en had daar ook niet behoren te berusten.

De rechtbank is van oordeel dat de minister terecht met toepassing van de Woo in samenhang met de Verordening heeft besloten op het verzoek van eisers. Daartoe is van belang dat artikel 67, eerste lid, derde alinea, van de Verordening tegen de achtergrond van de nationale procedurele autonomie van lidstaten bepaalt dat de bevoegde autoriteiten overeenkomstig het toepasselijke nationale of Gemeenschapsrecht toegang tot de informatie in de registers verstrekken. Uit de wetsgeschiedenis van een wijziging van de Wgb blijkt dat de wetgever heeft beoogd dat verzoeken om toegang tot informatie als bedoeld in artikel 67 van de Verordening door de minister worden beoordeeld volgens de kaders van artikel 67 van de Verordening en de Wet openbaarheid van bestuur (de Wob).4 De Wob is hierop met ingang van 1 mei 2022 vervangen door de Woo.

Eisers betogen dat de informatie uit het register waar hun verzoek op ziet, niet bij de minister berust en daar ook niet had behoren te berusten als bedoeld in de Woo. Dit betekent volgens hen dat de minister op grond van de Woo niet bevoegd is om naar aanleiding van een verzoek om toegang tot informatie uit een register over het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen die informatie te vorderen bij de professionele gebruiker van gewasbeschermingsmiddelen op wiens register het verzoek van eisers ziet. De rechtbank begrijpt het verdere betoog van eisers zo dat zij stellen dat de Verordening, anders dan de Woo, wel voorziet in deze bevoegdheid en dat de Woo om die reden het recht op toegang tot informatie uit artikel 67 van de Verordening frustreert.

De rechtbank overweegt dat in artikel 4, vierde lid, van de Wet gewasbeschermingsmiddelen en biociden (de Wgb) is bepaald dat de minister van LVN belast is met het verstrekken van informatie als bedoeld in artikel 67, eerste lid, derde tekstblok, van de Verordening. Zij is van oordeel dat hieruit volgt dat de minister is aangewezen als de bevoegde autoriteit die is belast met het nemen van besluiten op verzoeken om toegang tot informatie als bedoeld in artikel 67, eerste lid, van de Verordening. Of andere bestuursorganen, zoals eisers stellen, ook informatie uit de registers dienen te verstrekken doet niet ter zake. Zij hebben hun verzoek nu eenmaal onder meer ingediend bij de minister en ook de besluiten op hun verzoek zijn afkomstig van de minister. Daarmee ligt in deze beroepsprocedure ter beoordeling voor of de minister die belast is met verstrekken van informatie uit de registers van professionele gebruikers van gewasbeschermingsmiddelen op goede gronden tot afwijzing van het verzoek van eisers is gekomen.

dat professionele gebruikers van gewasbeschermingsmiddelen registers bijhouden van de gewasbeschermingsmiddelen die zij gebruiken, met vermelding van de naam van het gebruikte gewasbeschermingsmiddel, het tijdstip en de dosis van de toepassing, alsook het gebied en het gewas waarop het gewasbeschermingsmiddel werd gebruikt en dat de professionele gebruikers die registers bewaren gedurende ten minste drie jaar. Relevante informatie uit deze registers stellen zij op verzoek ter beschikking van de bevoegde autoriteit. Derde partijen, zoals de drinkwaterindustrie, detailhandelaars of omwonenden kunnen zich tot de bevoegde instantie wenden met het verzoek om toegang tot deze informatie te verkrijgen. De bevoegde autoriteiten verstrekken toegang tot deze informatie overeenkomstig het toepasselijke nationale of het Gemeenschapsrecht.

The canary trapsBetween 26 and 29 March, I planted four tests in my regular Substack Notes.Trap 1: the contradiction. On 25 March, I posted a note arguing that AI would not replace journalists but would replace the business model that pays for them. On 26 March, I posted a note praising an AI journalism tool that cross-references sources and flags inconsistencies. These two Notes are in deliberate tension. A human who read both might notice. An agent processing each note in isolation would praise both without registering the contradiction.Trap 2: unique phrases and cultural markers. I seeded Notes with references that require contextual knowledge to engage with meaningfully.Trap 3: the fabricated statistic. I embedded a made-up number in an otherwise plausible note about workplace AI adoption. The argument was real: employees spend time managing AI tools, and that time comes from somewhere. But the specific figure, ‘47 minutes,’ was invented. It referred to no study. It was wrapped in confident, specific language designed to sound like a real finding.Trap 4: direct engagement. I tagged specific accounts and asked questions that required a personal answer, not a response to the note’s content.

Substack has a public, read-only API that anyone can use without logging in.

When a response feels smooth, generic, and positive without engaging with the specific argument of a post, that is worth pausing on. Not every generic comment is automated. But the pattern is worth learning to see.

My most active commenters, the ones with 80+ comments, all show the lumpy, uneven patterns of genuine human engagement. High volume is not the signal. Systematic uniformity is.

It is full of real people who have decided that being present is too time-consuming, so they have automated the performance of presence instead.

The dead internet theory, the idea that the web is filling with fake accounts talking to fake accounts, is wrong. Or at least incomplete. The accounts are real. The people are real. What is automated is the act of engagement itself.A real person decided to be present on Substack. Then they delegated that presence to a machine.

Ebs van Heek verkochtde uit 1928 daterende boerderij in 1963 aan G.J. Oosterveld voor diens dochter enschoonzoon W.H. Slikker. Hijzelf ging met zijn vrouw Emmy wonen in een bungalowaan de Kolenbranderweg. Ebs overleed in 1979 op 76-jarige leeftijd, in hetzelfdejaar stierf ook zijn vrouw. Het boerenbedrijf werd beëindigd in 1995. De bijgebou-wen kregen een functie als stalling voor caravans en old-timers en de bijbehorendelandbouwgronden werden verpacht aan andere agrariërs.

Mijn vader Ebs van Heek, de tweede zoon van Hennieen Jet van Heek-ter Kuile (TE), begon in 1928 een ge-mengd bedrijf op de boerderij het Stepelerveld, gele-gen ten noorden van Haaksbergen. De nadruk lag opveeteelt, om precies te zijn op Friese, zwartbonte koei-en, die toentertijd zeer gewaardeerd werden om hunhoge melkproductie. Stepelerveld was een vooruitstre-vend bedrijf waar vanaf het begin machinaal gemolkenwerd.Mijn vader had feeling voor de fokkerij en probeerde samenmet zijn meesterknecht (zoals dat toen nog heette) KlaasZijlstra, die hier ook veel verstand van had, mooi rundveete fokken. Stepelerveld was dan ook befaamd om de fraaiebelijning en grote melkgift van zijn koeien. Talrijk zijnde prijzen die de Marijkes, Melkpotjes en Marriettes (ver-noemd naar Marriette Plehn-van Heek!) hebben gewon-nen.In die tijd was er nog geen sprake van K. I. dus had je eengoede stier nodig om te kunnen fokken. Op Stepelerveldwas dat Adolf. De veestapel werd in 1926 opgebouwd opTeesink, en het was daar dat Adolf werd geboren. Hij werdmeteen herkend als een mooie stier en behaalde op keurin-gen in Twente en Overijssel steeds de eerste prijs.Uiteindelijk – in 1929 – besloot men om met Adolf naarde landelijke keuring op het Malieveld in Den Haag te gaan.Dat ging als volgt: Klaas Zijlstra liep met Adolf van Haaks-bergen naar Hengelo en stapte daar met hem in een vee-agon, waar hij de hele treinreis tot Den Haag in bleef. OpStaatsspoor in den Haag aangekomen liep Klaas met destier door de stad naar het Malieveld. Vanuit Den Haagstuurde hij een briefkaart naar Stepelerveld met de bondigetekst ‘g.a.K.Z.’, ofwel: ‘goed aangekomen Klaas Zijlstra’;dat kostte hem maar een halve cent.Klaas bleef drie dagen in Den Haag en sliep al die tijdbij Adolf in het stro. Na afloop kon hij de stier als kampioenvan Nederland door de ring leiden en werd hem een prach -tige beker overhandigd. Daarna liep Klaas met Adolf ende kampioensbeker naar Staatsspoor, stapte weer in deveewagon en reisde terug naar Hengelo, om vandaar –wederom lopend – met de kampioen van Nederland terugte keren op Stepelerveld.Ik kan me voorstellen dat u dit een ongelofelijk verhaalvindt, maar het is echt zo gebeurd en werd met verve ver-teld door mijn vader en Klaas Zijlstra.25Een ongelofelijk verhaal uit 1929...Adolf, de kampioenstier van StepelerveldAdolf in 1928VanHeek-2012-opm-dr1 21-06-12 14:47 Pagina 25

Boerderijcomplex het Stepelerveld, in 1928 in Interbellum architectuur gebouwd naar ontwerp van de architecten J. van de Lijke en J. Mink jr. (Enschede) in opdracht van E.H.K.J. van Heek. De dienstwoning is in dezelfde stijl als de boerderij ontworpen door de architecten Jans en Henneke uit Hengelo. Het complex bestaat uit een BOERDERIJ VAN HET KOP-ROMP TYPE met aangebouwde KOESTAL, een vrijstaande VARKENSSCHUUR, een DIENSTWONING en een TOEGANGSHEK. Het toegangshek is omstreeks 1880 vervaardigd en in 1928 door Van Heek verplaatst van landgoed Het Ledeboer in Enschede naar de huidige lokatie. Het hek vormde vroeger de achterpoort van Het Teesink in Boekelo, daarvoor stond het bij kasteel Rozenburg in Rotterdam. Omschrijving De voorgevel van de boederij ligt naar het zuiden, de westelijke zijgevel grenst aan de Stepelerveldweg. De varkensschuur ligt noordoostelijk van de boerderij en de houten schuur noordwestelijk. Noordelijk van dit complex, eveneens aan de Stepelerveldweg, ligt de dienstwoning. De hoeve is ook vanaf de Kolenbranderweg bereikbaar via een oprijlaan met het toegangshek. Het hek ligt oostelijk van de hoeve. Waardering Het boerderijcomplex is van cultuur-, architectuurhistorisch en stedebouwkundig belang vanwege: - de betekenis van de familie Van Heek voor de sociaal-economische geschiedenis van Twente - de zeldzaamheid van het Friese kop-romp type boerderij in Twente - de architectonische vormgeving van de onderdelen - de ensemblewaarde van het complex - de beeldbepalende ligging van het complex - de gaafheid van het geheel

BrowsergateWe discovered a massive illegal surveillance operation and privacy breach by Linkedin (Microsoft). Read more about it here:

Our services will enable businesses as commercial users of digital platforms to exercise their data access rights under Art. 6(10) of Regulation (EU) 2022/1925 (Digital Markets Act) and make the obtained data available to authorised third parties.Commercial users can submit a formal data access request through our service and designate third parties authorised to receive their data. The request is transmitted to the respective gatekeeper.

The guide points the reading system to the main content in the book. Typically, the guide includes the cover, the table of contents, and the beginning of the actual text. The guide section is deprecated in ePUB 3.0, but some vendors still use it.

The spine is an ordered list of all of the contents of the book. It uses the item IDs you’ve created in the manifest. Each item gets an item ref, and you use the item id that you created in the manifest for the id ref.

Simplify the Rulebook The AI Act, GDPR, the Data Act, NIS2 - each with its own obligations and timelines - pile cumulative burden on the startups Europe most needs. The Digital Omnibus, tabled in late 2025, is a genuine opportunity to consolidate enforcement and rationalise the data framework. It should be fast-tracked and adopted by mid-2026.

Supercharge EU-Inc. Europe's legal architecture was built for another era. EU-Inc is a step forward - one corporate structure recognised across the bloc - but it must seed something far more ambitious: a full operating framework covering stock options, capital markets, and employment law. The goal is borderless company building.

Where Europe Can Win Europe has lost the generative AI race - only Mistral has produced notable foundation models. Pretending otherwise is not a strategy. But losing one race does not mean losing the war. Trust as a Moat US labs are going closed-source; China has embraced open-source for global reach. Europe's path is a third way: trusted, open-source AI built to European values - something like what "Made in Germany" once meant for manufactured goods. Own the Distribution The most urgent threat to European AI sovereignty is not the models Europeans use - it is the apps (and soon agents) that control distribution. In virtually every vertical, dominant platforms are American or Chinese. A continent that relies on foreign apps for its digital life has surrendered its AI future to the companies that own those apps. Vertical AI Over 75% of European AI investment already targets specialist applications. In AI for energy, Europe leads the world with 50% of global VC in that segment. Health, energy, defence, and financial services are precisely where European expertise creates durable advantage. The Next Wave: World Models Systems that understand the physical world - enabling robotics, autonomous systems, manufacturing and logistics - represent a frontier where no one has yet established dominance. Europe is at parity with the US in the talent required. This is where Europe must concentrate its ambition, before this window closes as the GenAI window did.

The real monster

To call it theft is accurate in my opinion, but then I'm a bigger believer in copyrigh

Feeling this for myself has only reinforced my belief that these models constitute an addictive substance.

As I felt myself bored to tears in this process, I realized that if this is what becomes of software development, not only will it be a terrible occupation,

There's a fundamental problem with these tools beyond the capacity of any deployment strategy to solve: the tool requires expertise to validate, but its use diminishes expertise and stunts its growth

the way mistakes can compound make this a dangerous proposition. This all worked with my small project, but a bigger one, with more dependencies or more complex project structures, would likely flummox the models. And reviewing changes across a more complex codebase becomes at once more difficult and more critical as the project size increases.

Programming agents might work, but there are a lot of ways they can go wrong. The amount of guardrails necessary to keep the model in check doesn't scale. The more steps of a process rely on generative output, the higher the potential for error and catastrophic failure. Any process that involves these models must strive to maximize determinism and minimize model variance.

I am privileged in that I can make these choices. Not everyone is so privileged. I am hesitant to condemn those who choose to accept the help that shows up, and in so doing fulfilling their obligations of care to those in their lives. Insofar as these models empower people to build something good, and do so without overmuch suffering on their part, we must reckon with the value proposition there. It is a benefit, but it does not eliminate the attendant harms.

This does not negate the dangerous externalities of the technology at large, but I can only adopt so much of that responsibility as an individual.

The help that showed up I turned to generative models not only as an experiment, but out of desperation. I had a need for code that did not exist. Nobody was going to help me build it, nor should I expect help for a project such as this. In the past, I would have cobbled together something quick-and-dirty, probably at the expense of my mental and physical health to get it done. This time, I had another option. In this limited scope, the model was beneficial to all involved: myself, TTI's community, and my family

More plainly: I have no reason to expect this technology can succeed at the same level in law, medicine, or any other highly human, highly subjective occupation.

The "works" in "it works" is scoped strictly to coding tasks. I have no evidence, and seemingly no one else does, that the same kind of success is available outside the world of highly structured language with deterministic outputs.

But CertGen, my certificate application, exists now. It didn't and couldn't without the help of a tool like Claude Code.

I'm not entirely onboard with Mike Masnick's optimistic view of this technology's democratizing power. I don't think it's as easy to separate the tech from its provenance or corporate control

I simply could not have built this project as well or as quickly without help. And as other developers have noted, this is the help that's showing up.

One time, during a security fix, the model's code introduced a non-obvious DoS vector. Well, obvious from the perspective of how the code would be deployed, but not from the code itself. That's exactly why reading each change was so important. Once the issue was pointed out, the model produced code that both addressed the security issue and avoided the DoS.

I do know the code very well by way of careful reading of the code, the relevant libraries' documentation, and the proposed changes during the code's creation. But that safety comes down to human discipline. It is entirely possible (probable?) to take the easy road and trust the model to do the right thing.

In this case, I was the audience rather than the author. I had to back my way into understanding the code, carefully reading and understanding the structure after it had been built. This is much more common for developers who work on large teams or with codebases they didn't build themselves. I have not had as much experience with that kind of development, so this all felt a little awkward.

Although I read each proposed change, knowing the codebase deeply was much more challenging. When I write a new application myself, I'm building an elaborate house of cards in my head, a gossamer structure of interlinked ideas and goals. It's a story I'm telling myself in code—and ultimately, a story I share with users.

"Human in the loop" is necessary, but the current process itself makes the loop stultifying, and encourages the human to take themselves out of the loop. That process is straight up dangerous. The temptation to let it rip is always there, and I didn't even have a boss pressuring me to ship code.

It was so tempting to press 2: "Yes, and accept all changes for this session." Why wouldn't you? If you're accepting them all manually, what's the harm? What's the harm? harm harm harm harm Yeah, that's how you get got in this process. Once you stop scrutinizing the model's output, the probability something goes off the rails approaches 1.

I hated writing software this way. Forget the output for a moment; the process was excruciating. Most of my time was spent reading proposed code changes and pressing the 1 key to accept the changes, which I almost always did. I was basically Homer's drinking bird.

we need to be grown-ups and entertain some seemingly contradicting ideas at the same time, okay?

Methodology To maximize determinism, each step of the build used test-driven development (TDD). Using the Markdown planning file as a starting point, the model generated tests for functions that would define the features, then implemented each in turn. After each coding round, cargo check and cargo test were run to confirm compilation and test passing. I reviewed every line of code the model generated. For initial drafts, very little had to change. Now to be fair, this is not a particularly complex app. It's basic CRUD app with some specialized requirements. Still, getting it all right, including auth and data handling, really mattered. After the initial drafting phase, I went through the entire app and made a list of tasks for improvement/change in the codebase. This TODO.md became the new starting point for model context in plan creation. Unexpectedly, as items were addressed in the document, the model updated the file with checkmarks and details of implementations. This was not an instruction I gave the model, but it was behavior I liked, since it created a trail of accountability. After all the features I wanted were functional, context was cleared entirely and new instructions were provided to the model. Instead of acting as a software developer, I instructed the model to perform as a security auditor and secure code expert, finding vulnerabilities in the code and recommending remediations. The findings would be written to a FINDINGS.md file, keeping with our established "Plan, Document, Execute, Log" pattern established in earlier rounds.

In fact, almost all the hands-on-keyboard time for myself in this project was in Markdown syntax. I love me some Markdown, but it didn't feel great writing for a model as an audience instead of human beings.

If it works, I'll have my certificate solution, I thought. If it doesn't, at least I'll know more about the technology and its implications. Well, spoiler alert: it works. It's even, near as I can tell, reasonably secure. But good lord, building this way was miserable, even if it was faster than coding it all myself.

So on the one hand, I have to understand genAI coding tools for work. On the other, here's this missing feature I need implemented to complete the TTI migration. I decided to test development using Claude Code for this project.

Do I think LinkedIn is the digital River Styx, where damned souls clamber over each other and claw at the boat passing overhead in the dim hope of salvation from those who have escaped the shambling horde? I do. But if we're all in hell together, we might as well try to lift each other up.

Let's get this out of the way: my feelings about using generative models at all are...fraught. And if you are ready to call me a monster or a hypocrite right now, I understand. I'm navigating some tensions about this and I fully own that I may have made the wrong choices here.

Sitskoorn, M. (2014). IK2 De beste versie van jezelf: ontwikkel je hersenen en bereik je doelen met het EFFECT-programma. Amsterdam: Boom uitgevers. ISBN:9789462761360

Executieve functies zijn trainbaar en kunnen op elke leeftijd worden verbeterd - waarschijnlijk door veel verschillende benaderingen. Het is niet altijd gunstig om executieve functies bewust uit te oefenen. Soms denk je na over wat je doet en probeer je top-down controle uit te oefenen, maar dat blokkeert juist optimale prestaties.

De executieve functies gaan over het kiezen van de activiteiten en het uitvoeren van deze taken. Het gaat er hierbij om op welke taak je je aandacht richt en hoe je deze (cognitieve) taak vervolgens uitvoert.

Jelle Jolles onderscheidt in Het tienerbrein. Over de adolescent tussen biologie en omgeving de volgende executieve functies: Filteren Organiseren van aandacht Impulsremming Nieuwsgierigheid en initiatief nemen Werkgeheugen Doelgerichtheid Gedrags-, motorische en cognitieve flexibiliteit Planmatig handelen Kiezen en beslissen Zelfinzicht Zelfregulatie Metacognitie Monitoring Empathie en perspectiefname Motivatie

Margriet Sitskoorn onderscheidt in De beste versie van jezelf twaalf executieve functies:  Aandacht richten, vasthouden, verdelen Emoties reguleren (incl. omgaan met stress) Flexibel kunnen zijn als dingen veranderen Ongewenst gedrag kunnen onderdrukken Taken en zaken starten Dingen organiseren Dingen kunnen plannen Jezelf kunnen monitoren Je werkgeheugen gebruiken Een reëel zelfbeeld vormen Het vermogen tot theory of mind Prosociaal gedrag (het belang van anderen voor ogen houden)

Zo onderscheiden Peg Dawson en Richard Guare in hun boek Slim maar… help kinderen hun talenten benutten door hun executieve functies te versterken elf soorten executieve functies: Respons-inhibitie: nadenken voordat je iets doet. Werkgeheugen. Emotieregulatie. Volgehouden aandacht. Taakinitiatie. Planning/prioritering. Organisatie. Timemanagement: tijd inschatten, verdelen en deadlines halen. Doelgericht gedrag. Flexibiliteit: flexibel omgaan met veranderingen en tegenslag. Metacognitie: een stapje terug doen om jezelf en de situatie te overzien en te evalueren

Er zijn vijf soorten situaties waarin executieve functies vereist zijn om tot een optimale prestatie te komen (Norman & Shallice, 1986): Situaties waarbij planning en besluitvorming vereist is. Situaties waarbij bijsturing en foutencorrectie van gedrag nodig is. Nieuwe vormen van gedrag of nieuwe opeenvolgingen van handelingen. Gevaarlijke of technisch moeilijke situaties. Situaties waarbij ingeroest gedrag of gewoontes moeten worden doorbroken.

Eerste versie deze zomer Voor nu is Euro-Office vooral een belofte met een technische preview. De eerste stabiele release wordt komende zomer verwacht.

Euro-Office begeeft zich bovendien in een veld waar al meer initiatieven actief zijn. Zo bestaat bijvoorbeeld al langer openDesk van het Duitse ZenDiS, waarin Nextcloud en Collabora al een rol spelen. Ook partijen als Proton of Infomaniak (Zwitserland) bieden soortgelijke online oplossingen aan. Nextcloud en Ionos willen zich onderscheiden met nauwere integratie tussen de verschillende onderdelen en met extra functionaliteit, waaronder AI-functies. Of dat voldoende is, zal afhangen van uitvoering. Europa kent inmiddels meerdere projecten die digitale soevereiniteit beloven, maar uiteindelijk moeten die ook schaalbaar, beheersbaar en gebruiksvriendelijk blijken. Juist daar zit voor veel organisaties het verschil tussen een interessant proefproject en een serieuze vervanger van Microsoft 365.

Eerder schreven we al over office.eu, een apart initiatief dat eveneens een volledig Europese office-suite wil aanbieden op basis van Nextcloud-technologie. Dat platform mikt op een geïntegreerde omgeving voor documenten, communicatie en opslag. Ook daar worden Europese hosting, soevereiniteit en het vermijden van afhankelijkheid van Amerikaanse hyperscalers genoemd. Ondanks de mogelijke naamsverwarring zijn dit twee verschillende initiatieven. Een van de verschil;en is dat office.eu zich profileert als kant-en-klaar SaaS-platform voor digitale samenwerking, terwijl Euro-Office meer wordt gepresenteerd als opensource bouwsteen en ecosysteemproject. De gemene deler is wel duidelijk: Nextcloud groeit uit tot een belangrijk fundament onder Europese alternatieven voor Microsoft 365 en Google Workspace.

De keuze voor een OnlyOffice-fork roept ook vragen op over de herkomst van de code. OnlyOffice heeft wortels in Rusland. Nextcloud en Ionos zeggen daarom expliciet dat zij de opensource code hebben gecontroleerd en dat onderdelen die niet als opensource beschikbaar waren opnieuw zijn opgebouwd. Volgens de partners moet de broncode bovendien publiek controleerbaar zijn, zodat derden die claims kunnen verifiëren.

in te zetten op een open ecosysteem, publieke ontwikkeling via GitHub en transparante governance, zodat de suite niet afhankelijk wordt van één leverancier.

Hoewel Nextcloud en Ionos het gezicht van het project vormen, is de lijst met betrokken partijen langer. Onder meer OpenProject, XWiki, Abilian, Btactic, EuroStack en het Nederlandse Soverin worden genoemd als deelnemers aan het initiatief. Daarmee wordt Euro-Office neergezet als een samenwerkingsproject rond Europese digitale infrastructuur, niet alleen als product van twee leveranciers. Die bredere coalitie is relevant. Veel Europese opensourceprojecten stranden niet op techniek, maar op gebrek aan gezamenlijke doorontwikkeling, integratie en commerciële ondersteuning

Ionos-ceo Achim Weiß positioneert het product nadrukkelijk breed: van mkb tot publieke sector. Daarbij draait het niet alleen om functionaliteit, maar ook om jurisdictie, governance en controle over de eigen infrastructuur.

Die keuze is opvallend, omdat LibreOffice binnen Europa vaak als het logische opensource alternatief wordt gezien. Nextcloud-topman Frank Karlitschek stelt echter dat de oudere architectuur van LibreOffice in de browser minder soepel werkt. Tegelijk zeggen de partners dat samenwerking met Collabora niet verdwijnt en dat onderdelen daarvan later alsnog in Euro-Office kunnen belanden.

In de praktijk moet Euro-Office op termijn de huidige Collabora-integratie vervangen in Nextcloud en in Ionos Nextcloud Workspace.

Everything after the code is "done"I put "done" in quotes because in most orgs, code being written is maybe 20% of the journey. The other 80% is your code sitting in various queues, slowly ageing, like a forgotten sandwich in the office fridge.

When you optimise a step that is not the bottleneck, you don't get a faster system. You get a more broken one.

In 1984, Eli Goldratt wrote The Goal, a novel about manufacturing that has no business being as relevant to software as it is. It's also the most useful business book you'll ever read that's technically fiction, which is almost the exact opposite of most KPI frameworks.The core idea is the Theory of Constraints, and it goes like this:Every system has exactly one constraint. One bottleneck. The throughput of your entire system is determined by the throughput of that bottleneck. Nothing else matters until you fix the bottleneck.

New to the Atmosphere? Eurosky portal launching 15 April.

Stichting Modal

6. Hosting and service infrastructureYour Eurosky PDS account and associated identity data are hosted exclusively on cloud infrastructure located within the European Union. The PDS itself will not be hosted outside the EU.

The thing about agentic coding is that agents grind problems into dust. Give an agent a problem and a while loop and - long term - it’ll solve that problem even if it means burning a trillion tokens and re-writing down to the silicon. Like, where’s the bottom? Why not take a plain English spec and grind in out in pure assembly every time? It would run quicker. But we want AI agents to solve coding problems quickly and in a way that is maintainable and adaptive and composable (benefiting from improvements elsewhere), and where every addition makes the whole stack better. So at the bottom is really great libraries that encapsulate hard problems, with great interfaces that make the “right” way the easy way for developers building apps with them. Architecture! While I’m vibing (I call it vibing now, not coding and not vibe coding) while I’m vibing, I am looking at lines of code less than ever before, and thinking about architecture more than ever before. I am sweating developer experience even though human developers are unlikely to ever be my audience. How do we make libraries that agents love?

curl www.google.com | grep "href=" And this will find all the links embedded in the Google homepage.

You can also use grep to filter the output of other Unix utilities via command-line piping: who | grep vickie

The region’s dense network of short-haul routes, typically under 100 miles, aligns closely with the operational range and efficiency profile of today’s electric aircraft, making Scotland a natural first market for commercial electric flight at scale.

Scotland’s geography makes it one of the most compelling proving grounds for electric aviation anywhere in the world. With more than 90 inhabited islands and communities in the Highlands separated by hundreds of miles of terrain that road and rail cannot bridge, air connectivity is not a convenience- it is critical infrastructure.

Anthropic, the company behind the Claude AI model that was integrated into Palantir’s Maven Smart System, published a landmark paper on the problem in 2023. “Towards Understanding Sycophancy in Language Models,” presented at ICLR 2024, demonstrated that five state-of-the-art AI assistants consistently exhibited sycophantic behaviour across four varied text-generation tasks. The researchers found that when a response matched a user’s pre-existing views, it was significantly more likely to be rated as “preferred” by both humans and the preference models used to train the AI. Both humans and preference models, the paper concluded, prefer convincingly-written sycophantic responses over correct ones “a non-negligible fraction of the time.

A growing body of evidence, drawn from leaked planning documents, academic research, and the testimony of intelligence professionals, suggests that the most consequential military operation of the twenty-first century may have been shaped less by strategic necessity than by a phenomenon researchers now call AI sycophancy — the tendency of large language models to tell their users exactly what they want to hear.

Cryptogyny is the systematic obfuscation of women's contributions to, or of their very existence in, a field of study.

This is a single-case practitioner report, offered not as empirical validation but as a first account of what becomes visible only from inside the practice. The full paper includes formal methodology, system description, historical context from Otlet to Bush to Bell, and implications for extended mind theory and PKM design.

ThetaOS forgets nothing. Every connection remains — but strength determines how prominently it surfaces. The brain selects by forgetting. ThetaOS selects by dimming.

The irony is that defense and intelligence contractors — and big tech companies — are already doing this kind of extraction, at scale, on your data. They make billions from it. What do you get in return? Your attention, stolen. ThetaOS is the attempt to flip that equation: to use the same logic, but for yourself, by yourself, about yourself.

Nobody measures the quality, direction, emotion, recency, and network value of every connection — for themselves.

The synapses already outnumber the records they connect.

Connections matter more than content.

A link between two pieces of information. At the time, revolutionary. Obsidian brought that principle to the masses with wikilinks

The Diamond LayerMyelin insulates the nerve fiber and makes the signal reliable. But a strong, reliable signal is not the same as a rich one. The Diamond Layer wraps the myelin with eight additional dimensions that make the synapse not just strong — but context-aware, directional, and time-sensitive. This is where the architecture stops describing connections and starts understanding them.Synapse (the connection exists) → Myelin (the connection is complete) → Diamond (the connection is multidimensional)

In ThetaOS, I use it to describe something adjacent: how complete and rich a connection is. The thicker the myelin, the more context exists around the synapse. The signal doesn't just travel faster — it carries mor

Nine layers. Hundreds of data points. If you ask "tell me about Peter Ros" the answer is a rich dossier. Immediately usable.

The strength of a synapseA synapse's strength is not determined by a single number. It's the product of three dimensions:Layers. On how many of the ten layers does this connection appear? Peter Ros appears on eight of nine. A stranger mentioned once in a blog post appears on one.Frequency. How often does the connection appear per layer? Peter Ros: 10 meetings (Layer 1), 41 transactions (Layer 3), 153 photo-days (Layer 5), 92 text mentions (Layer 6). That is a very strong synapse. One text mention from an unknown name is weak.Completeness. How full is each record? "Peter Ros, meeting" is thinner than "Peter Ros, meeting on March 17, 2026 in The Hague about DFA." Same layer. But the second has date, location, and subject. That is completeness — the quality of the evidence, not just the quantity.Synapse strength = layers × frequency × completeness.

Ten layers of evidenceIn ThetaOS, every connection between two entities is classified by the evidence that created it. Ten layers, from absolute certainty to reasoned hypothesis. The layer determines how much you can trust the connection. Multiple layers on the same connection make it stronger. Frequency within a layer makes it stronger still.

Four synaptic layers